Monday, January 02, 2006

میخواهی باشی...میخواهی بمانی...میخواهی نه در یادها نه در دلها نه در سرها بلکه میخواهی در ذره ذره دنیا ...نه، ذره ذره وجود...نه، ذره ذره هستی نفوذ کنی...رها شوی از نماندن...بمانی...بمانی...جايی که ماندنی نیست...جايی كه شواهد ميگويند : مرگ...مرگ...میخواهی بمانی.
از پوسيدن اما ميهراسی...از چركمال شدن ذهنت ميترسی...از روزمره گی...از روز مرگی...از باتلاق شدن.
تقلا میکنی...جان میکنی...پوست میاندازی...میروی...اما میمانی. جالب است...میخواهی هم نمانی و هم بمانی.ساكن شوی اما نپوسی.بميری اما جاری باشی.موج باشی اما تكان نخوری.
پس خلق میکنی...چیزی...جايی...کسی. هر جا كه ميروی چيزی مثل خود را باقی ميگذاری...كسی مثل خودت ميسازی...خود را تكثير ميكنی...با تمام خطاها و تمام اشتباهات ذهنت...خودت را زياد ميكنی...در مكان و زمان تكرار ميشوی...تكرار ميشوی...تكرار ميشوی.
خلق ميكنی.هر چیزی اما نه. آن چه محتوم است و باید خلق شود.باید. تو باید خلقش کنی...تو...من...ما. چیزی بیشتر از این معنی دارد؟؟ تو هر چه میخواهی خلق میکنی...هر چه ؟؟؟...میروی اما او میماند...دائم با تو در ارتباط...دائم از تو میگیرد حیات...دائم تو را می آورد به ياد. تو که برمیگردی به تولبخند میزند. باور کرده ام هیچ چیز به اندازه خلق کردن لذت ندارد.هیچ چیز.هیچ چیز.هیچ چیز.
خدا هم از هيچ چيز به اندازه خلق انسان لذت نبرد و نيز بعد از آن مطرح كردن انسان. مخلوق، خلق ميشود تا هم خلق شده باشد و هم مطرح
نوشتن مخلوق من است. راه نجات؟راه فرار؟محلی برای گله زاری؟جايی برای بيان خاطرات؟مكانی برای بيان عقدها؟... نه. فقط مخلوق من است. دوستش دارم و اگر حوصله كنم ميپرورانمش تا چه باشد و چه شود.

Wednesday, December 14, 2005

اختگي مزمن
- اسطوره بيطرفي و سكوت (از نوع بيطرفانه)، گويي با گونه‌اي بزرگ‌انديشي و بزرگ‌منشي عجين است. آنكه در برابر قضاوت كردن سكوت مي‌كند يا طفره مي‌رود مسلما انديشمندتر از آنكه قضاوتي تند و يكسويه مي‌‌كند، پنداشته مي‌شود. مي‌توان گفت كه اسطوره گفتگو و در حد نهائي آن اسطوره نقدپذيري نيز صورت‌بندي روشنفكرانه‌تر و عقل‌پسندتر همين اسطوره است. آنكه به گفتگو اعتقاد محض دارد، آنكه طرفدار نقدپذيري در هر شرايطي است و آنكه قضاوت هدفمند و جهتدار نمي‌كند، تمام ساختار خرد و انديشه را به تباهي مي‌كشاند. او انديشيدن را كه ذاتاً سويه‌اي از توحش دارد (حداقل چيزي كه مطرح است اين است كه انديشه، ضد توحش است و از همين رو ناگزير هميشه يك پايش در ميدان توحش است) به ميداني مي‌كشاند كه نه هيچ مبارزي دارد و نه هيچ شرايط و امكاناتي. ميداني مطلقا خنثي. اسطوره گفتگو نيز گونه‌اي فرار بي‌بازگشت است كه اجباراَ انديشه و فكر را بي‌هدف در پي خود مي‌كشاند و جنبه‌هاي تيز و تند و وحشي‌اش را لطيف و قابل پذيرش و جذاب و قابل گفتگو و نقد مي‌كند.
.
- انديشه مسلما بايد جبهه، و در نوع عاليتر خود جبهه‌اي سياسي بگيرد. انديشه بايد سويه‌هايي وحشي و ترسناك داشته باشد. اين شايد، همان قدرت است كه اراده‌ي غريزي در پي آن است
.
- نفي كردن، مطلقا با خنثي كردن متفاوت است. آنكه نفي مي‌كند قضاوت كرده است و اسطوره‌ي مزخرف و متعفن قضاوت نكردن را به گور سپرده است.
.
- محكمترين دليل قضاوت نكردن شايد اين باشد كه "ما قاضياني بي اشتباه و ترديد نيستيم". و اين اگر مانع از قضاوت شود، خود بزرگترين اشتباه است: با قضاوت نكردن، خِرد با توده‌اي عظيم و خنثي از ايده‌ها (كه همان تفاله‌هاي بي‌مصرف و فاسد روشن‌انديشي و عقل مدرن است) مواجهه مي‌شود. خرد در برابر اين جرم عظيم خلع سلاح مي‌شود و ناچار به سازشي احمقانه و در عين حال فاتحانه، اسطوره‌اي و بزرگ‌منشانه مي‌شود
.
- هدف در اينجا، حمله به بزرگ‌منشي و زيبا بودن چنين جايگاهي است. انديشه ناچار است كه خويي وحشي و افسار گسيخته داشته باشد تا بتواند جان به در ببرد و رشد كند هر چند كه با برگزيدن چنين جايگاهي، در مقام زبان اين وحشي‌گري منجر به گونه‌اي بي‌‌ادبي، تندي و خشونت و نهايتاً عدم جذابيت و محبوبيت شود. انديشه، اگر كه متوسل به خشونت نشود هميشه چيزي كم دارد
.
- آنكه اينگونه مي‌انديشد، هميشه از طرف نزديكترين و محبوب‌ترين دوستانش نيز طرد مي‌شود. سويه‌ي خودخواهانه و وحشي‌گري غريزي او نمي‌گذارد كه كسي جان سالم از زير چاقوي برنده تفكرش به در ببرد.
.
فرار از اين خشونت است كه فرد را صلح طلب، آرام و در نهايت بزرگ‌منش جلوه مي‌دهد. حاله‌اي از تقدس، نشانه‌هايي از دانش برتر و درك عميقتر و انواري خيره كننده از تمأنينه و وقار در آنكه قضاوت نمي‌كند (طرفدارانه قضاوت نمي‌كند) و ناگزير تند و خشن و وحشي فكر نمي‌كند ديده مي‌شود: اسطوره‌هاي نوراني مجال ديدن چيزي را نمي‌دهند.
.
- قضاوت كردن نيز ذاتاَ سويه‌اي از خشونت در خود دارد كه اتفاقاً همين است كه آن را به پيش مي‌برد.
.
قضاوت بيطرافانه وجود ندارد و آنكه چنين ادعائي دارد، در حال خنثي كردن امر قضاوت است. قضاوت بيطرفانه مثل مردي است كه آلت جنسي ندارد يا زني كه توان بارداري ندارد و در عين حال به تداوم نسل مي‌انديشند.
.
آنكه جنسيتش نه مرد است و نه زن همگان به او اعتماد مي‌كنند و مي‌تواند با همه بخوابد (حتي مادر و خواهر شما، خود شما و من) و هيچگاه در زندگي چالشي اساسي نخواهد داشت. اينكه در حرمسراي شاه، خواجگان برگ سبز ورود داشتند نيز از همين رو بود. آن خواجگان در حرمسرا غذاي خوب و جاي خواب دائم و گرم و نرم و زيبا داشتند و هر كجا كه مي‌خواستند مي‌رفتند و به زندگي خود در صلح و صفا ادامه مي‌دادند. اما نه زاد و ولدي داشتند و نه هيچ ترس و اظطرابي و نه هيچ چيزي ديگري. امري كاملا و مطلقا خنثي. اخته كردن انديشه نيز چنين است. آنكه قضاوت نمي‌كند (به هر دليلي كه باشد، با هر سطحي از بزرگ‌منشي و روشن‌انديشي كه باشد) خواجه‌ي حرمسراي زندگي امروزي است. او سكس (انديشه) را درك نكرده و آن را محكوم و مسخره مي‌كند و سعي مي‌كند با گفتار سرار دروغ و خنثي خود به هر نحوي، موضوع را توجيه كند.
.
آنكه به نقدپذيري و گفتگو بيش از قضاوت خشن و سويه‌دار و انديشه وحشي و خودسر اعتقاد دارد، خواجه‌ايست كه از نعمات اين حرمسرا در حال بردن لذتي سرشار است. و زن و مرد برايش تفاوتي ندارد. او با همه چيز موافق و مخالف است. ساختار متقابل در تن او. جائي ندارد و از نظر سياسي مي‌توان او را گوسفند ناميد. جذابيت چنين خواجه‌اي البته بسيار زياد است و اكثر ما چنين‌ايم.
.
- راحتترين و در عين حال جذاب‌ترين و قابل قبول‌ترين گونه‌اي برخورد با مسائل، خنثي بودن و خنثي كردن آن‌هاست.
- براي نزديك شدن به يك جمع زنانه و لمس بدن آنها، راحت تر از زن بودن، خنثي بودن است
.
.
.
- قدرت هميشه ترسناك است، مخصوصا براي آنكه آن را انكار مي‌كند
.
.
- قدرت بدون سويه وجود ندارد. و انديشه بدون قدرت، بيشتر به كار همان گفتگوها، نقدها، روشن‌فكري‌ها و بزرگ‌منشي‌هاي خواجه گونه مي‌ماند.

Monday, December 12, 2005

راه‌های جنگلی، هنر گم شدن در شهر
.
نوشته‌ی پائین، اولینِ این وبلاگ است. تاریخش گذرِ 2 سال تمام را نشان می‌دهد. یادم است، هوا گرمتر از حالا بود و من نیز هم. این هم یادم است که آمدم و همه‌ی آرشیو را یکی یکی خواندم. خداحافظی نکرده بودم. حالا سلام نکرده می‌نویسم و متفاوت از آنچه قبلا می‌نوشتم. یعنی مدت‌هاست که اینگونه می‌نویسم، حتی قبل از بستنِ آنجا، اما بار سنگین و جانفرسای این زندگی، اشتیاقی برای انتشار نمی‌داد.
اینجا دیگر خواندنی نیست، ای شما که به آسانی می‌اندیشید و توهمِی عظیم برتان داشته است!
.
اینجا دیگر خواندنی نیست، که با تماشای راه از بالا، چیزی دستتان را نمی‌گیرد، نقشه باید به کناری گذاشته شود، میانبرها، مسیرهایی که هیچگاه به جائی نمی‌رسند و راههای جنگلی را باید پیاده و با حوصله پیمود!
.
اینجا، تلاشی است برای فراگیری هنر گم شدن در شهر!